บทเพลง บทประพันธ์ บทกวี และการแสดงของ ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ (วีแกน) ตอนที่ 44 ของชุดหลายตอน เป็นภาษาอังกฤษ และภาษาเอาหลัก (เวียดนาม) -

รายละเอียด

ดาวน์โหลด Docx

อ่านเพิ่มเติม

สายลมไกลยังคงพัดมา ฝนที่ตกไม่หยุด ยังคงแผ่ความเศร้าหมอง อีกกี่ปีกัน ในสวรรค์ ที่คู่รักสวรรค์เงา จะหยุดหลั่งน้ำตา เพราะฤดูใบไม้ร่วง?

ความรักคือบทเพลง แห่งความสุขและความเศร้า ที่ไม่มีวันจบสิ้น ความผูกพันอันอบอุ่น และความรู้สึกที่จางหายไป เหมือนกับการเปลี่ยนแปลง ในธรรมชาติและฤดูกาลทั้งสี่ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็กลายเป็นเรื่องราวของอดีต เรื่องราวของยุคสมัยที่ล่วงเลยไปแล้ว แม้แต่ความรักโรแมนติก ก็ไม่อาจหลีกหนีจากกฎนิรันดร์นี้ได้

เฝ้ามองฤดูใบไม้ร่วงจากไป ความเศร้าโศกผุดขึ้น ท่ามกลางแสงแดด และใบไม้ร่วงหล่นนอกหน้าต่าง สดับฟังชื่อของคน ๆหนึ่ง เลือนหายไปสู่ความลืมเลือน ยามวันและเดือนมอดมลาย ในฤดูใบไม้ร่วงสีทอง...

มองดูช่วงเวลา ที่ฤดูใบไม้ร่วงจากไป มือที่ว่างเปล่าโอบกอดความเสียใจ ฟังเสียงลมหนาว ในยามค่ำคืน เมื่ออายุสามสิบกว่าปี ความเศร้าโศกเข้าครอบงำดวงตา รักใครสักคน แล้วรู้สึกหนาวสั่นเมื่ออยู่คนเดียว

สายลมเย็นฤดูใบไม้ร่วงกลับมาแล้ว ทางเท้าอาบไปด้วยสีม่วงยามเย็น สายลมพัดผ่านเส้นผมยาวสลวย แล้วฤดูใบไม้ร่วงก็จากไป

ในแสงสีทอง ยามบ่ายคล้อยนี้ ฉันรู้สึกถึงความเศร้าที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ท้องฟ้าวันหยุดสุดสัปดาห์ ถูกแต่งแต้มด้วยเมฆ แขนที่อ่อนล้าของฉัน ลืมเส้นทางไปแล้ว ขณะพาคุณกลับบ้านท่ามกลาง แสงแดดอ่อน ๆ ที่ยังคงส่องอยู่

ฤดูใบไม้ร่วงผ่านมาแล้วก็ จากไปหลายต่อหลายครั้ง ผ่านสวนสาธารณะที่แสงแดดส่องถึง ในบ่ายแก่ ๆ แบบนี้ เรื่องราวความรักของเรา เมื่อนานมาแล้ว ถูกบันทึกไว้ใน ยามเย็นอันแสนเศร้าในฤดูใบไม้ร่วง และในฤดูใบไม้ร่วงนี้ ความฝันของเราก็เหี่ยวเฉาไปแล้ว

เมื่อเวลาผ่านไป ความงาม และความอ่อนเยาว์ก็จะจางหายไป วันหนึ่งเมื่อมองกระจก แล้วเห็นผมหงอก สองสามเส้น เราก็ตระหนักได้ทันทีว่า การดำรงอยู่ทางกายภาพนั้น อนิจจัง เราจะเริ่มค้นหา สิ่งที่ยั่งยืน และเริ่มต้น การเดินทางทางจิตวิญญาณ เพื่อค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเรา

มองกระจกวันนี้ แล้วเห็นเส้นผมหงอกขึ้นมาบ้าง อนิจจา ฤดูหนาวแห่งชีวิตมาถึงแล้ว ทำไมฤดูใบไม้ผลิ ถึงไม่มาช้าสักนิด! ในสวนใกล้ ๆ นั้น เด็ก ๆ กำลังเล่นกันอยู่ ฉันหันไปมองด้วยความตกใจ ห้องเล็ก ๆ นั้นยังคงเงียบสงบ แต่แสงแห่งฤดูใบไม้ผลิ กำลังค่อย ๆ จางหายไป โอ้ นักเดินทาง! โอ้ นักเดินทาง! โอ้ นักเดินทางเอ๋ย คุณไม่รู้สึกถึงความเศร้าโศกบ้างหรือ? ดูเหมือนคุณกำลังรีบร้อน ถือสัมภาระเพียงเล็กน้อย เงาร่างอันโดดเดี่ยว เคลื่อนผ่านสะพานไป เสียงระฆังวัดดังรัวเร็ว บนขอบฟ้าไกล ฝนกำลังใกล้เข้ามา นักเดินทางถามตนอย่างโหยหาว่า: ฉันรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันหรือยัง?

ฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดูของกวี เพราะเมฆในฤดูใบไม้ร่วงงดงาม แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงเป็นสีทอง จิตวิญญาณแห่งฤดูใบไม้ร่วงนั้นลึกซึ้ง แต่เมื่อความงดงามของฤดูใบไม้ร่วง ถูกบดบังด้วยความมืดมน มิเพียงแต่ ท้องฟ้าในฤดูใบไม้ร่วงจะมืดครึ้ม ทว่าทิวทัศน์โดยรอบ ก็แฝงไปด้วยความเศร้าโศกด้วย ราวกับเห็นอกเห็นใจ ผู้ที่ต้องพลัดพรากจากกัน หยาดฝนฤดูใบไม้ร่วงแต่ละหยด ก็ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา

บนระเบียง ฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาเบา ๆ ท้องฟ้ามืดครึ้มเงียบสงบ เมฆว่างเปล่าหยุดลอยล่อง ฟังเสียง ลมพัดเอื่อย ๆ ในสายฝนฤดูใบไม้ร่วง ใครกันที่กำลังสะอื้นไห้ ใครกันที่กำลังคร่ำครวญ!

ลูกนกสองสามตัวส่งเสียง ร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนกิ่งไม้ ราวกับ กำลังบอกกล่าวกับท้องฟ้าสีคราม: ใครกำลังร่ำไห้เสียใจกับชีวิตอยู่? น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็ว โลกอยู่ในความเศร้าอย่างใหญ่หลวง

หวังว่า เมฆจะกระจายไป นำพาสายลมเย็นสบาย กลับมา เมฆจะเปิดออก สู่ท้องฟ้าสีคราม บางทีอาจไม่มีความสุขเช่นนั้น ฝนยังคงตกอยู่ ต้องเกิดใหม่กี่ครั้ง กว่าความเศร้าโศกนี้จะจางหายไป?

มีแหล่งที่มาของสันติสุข และความสุขที่แท้จริงนั้น ครั้นเราค้นพบแล้ว สมบัติทางโลกทั้งหมดของเรา จะดูไร้ค่าไปโดยปริยาย เราจะพบว่า ความรักและความสุข ของเราจะเพิ่มพูนขึ้น และปรารถนา ที่จะแบ่งปันสิ่งเหล่านั้นกับทุกคน

ประตูแห่งความอบอุ่นเปิดกว้าง เชิญเข้ามาแบ่งปันความสงบสุข และความรักที่คุณจะได้พบเจอภายใน

แบ่งปันความสุข ให้แสงอาทิตย์ปลอบประโลมคุณ คุณอาจไม่อยากจากไปเลย เมื่อถึงเวลาต้องจากไป แบ่งปันความสุข ภูเขาสูงชัน ภูเขาต่ำลง คุณไม่มีอะไรต้องพิสูจน์อีกแล้ว คุณปีนป่ายพวกมันมาหมดแล้ว ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่

บทเพลงไพเราะทั้งหมด ที่คุณจะได้ยิน ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ เรารักและหวงแหน ในขณะเดียวกัน สิ่งของล้ำค่าที่สุดที่เราครอบครอง ล้วนแล้วแต่เป็น สิ่งที่เราให้คุณค่า น้อยกว่า สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมาย สามารถนำมาซึ่งความสุขได้ ความรักอยู่ในทุกสิ่ง