รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
บนภูเขา ฉันมี (ชาว) หนูตัวเล็ก ๆ อยู่ตัวหนึ่ง: วันแรกที่ฉันมา ฉันไม่เห็นเขา แต่ฉันคิดว่า ต้องมี (ชาว) หนู หรืออะไรสักอย่าง อยู่แถวบ้านแน่ ๆ เลยเอา ขนมปังไปวางไว้รอบ ๆ บ้าน แล้ววันรุ่งขึ้น มันก็หายไปหมดเลย (ชาว) นก ก็กินพวกเขาด้วยเช่นกัน แล้ววันรุ่งขึ้น เขาก็มาทักทาย มันโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วก็ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับกระดิกหาง (ชาว) หนู ประเภทไหนกัน ที่กระดิกหาง [ตัวเอง]?
มนุษย์รักชาวสุนัขของตนมาก คุณเล่นกับพวกเขา หัวเราะกับพวกเขา และสัมผัสได้ถึง ความภักดีอันอบอุ่นของพวกเขา และทุกคนก็รู้จัก ช่วงเวลาพิเศษนั้นดี เมื่อชาวสุนัขเห็น คนที่พวกเขารักอยู่ไกล ๆ แล้ว หางของพวกเขาก็เริ่มกระดิก ด้วยความตื่นเต้น และดีใจอย่างแท้จริง แต่ความลับเล็ก ๆ ที่น่ารักก็คือ ชาวสุนัขไม่ใช่สัตว์เพียงชนิดเดียว ที่แสดงความสุข ด้วยการสะบัดหางอย่างร่าเริง รอจนกว่าคุณจะได้พบกับ ชาวหนูตัวจิ๋ว ที่ไว้ใจคุณอย่างแท้จริง หางเล็ก ๆ ของพวกเขา เริ่มกระดิกราวกับ กำลังวาดความสุขไปในอากาศ ส่งประกายแห่งความปิติ ไปทุกทิศทาง ชาวหนูเลี้ยงจะกระดิกหางเมื่อรู้สึก มีความสุขและปลอดภัย แต่คุณรู้หรือไม่ว่า ญาติของพวกเขา ที่อยู่ในป่า ก็ทำแบบนั้นเช่นกัน? ในยามที่แสดงความเมตตา ชาวหนูป่าอาจกระดิกหาง เป็นการแสดงความ “ขอบคุณ” อย่างอ่อนโยน เพื่อแสดงความกตัญญู ซึ่งเป็นสิ่งเล็ก ๆ แต่ซาบซึ้งใจ ที่แสดงให้เห็นว่า แม้สิ่งมีชีวิตที่เล็กที่สุดก็สามารถ สื่อถึงความสุขและความซาบซึ้งได้ เรื่องนี้มาจาก ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ (วีแกน)... Master: และฉันบอกคุณได้เลยว่า แม้แต่ (ชาว) หนูก็ยังกระดิกหางเลย มี (ชาว) หนูสองตัว เกิดในครัวของฉัน ฉันเคยบอกเรื่องนี้กับนักเรียนฉัน มาแล้ว แต่ในเมื่อคุณถาม ฉันก็จะเล่าให้ฟังอีกครั้ง นานมาแล้ว มี (ชาว) หนูตัวน้อยสองตัว เกิดในครัวเล็ก ๆ ของฉัน พวกเขาเกิดใต้กองไม้ ที่ฉันใช้ก่อเตาผิง และไม่มีใครรู้ว่า พวกเขาอยู่ที่นั่น แล้ววันหนึ่ง ผู้ช่วยของฉันได้รื้อไม้ เพื่อทำความสะอาดด้านล่าง และพวกเขาก็พบ (ชาว) หนูสองตัว พวกเขาถามฉันว่า ควรทำอย่างไรดี "ท่านอาจารย์ ควรทำอย่างไรดี? มี (ชาว) หนูสองตัว และดวงตา ของพวกเขายังไม่ลืมเลยด้วยซ้ำ เราควรทำอย่างไรกับพวกเขา? เราควรเอาพวกมันออกไปไหม? ฉันบอกว่า "ไม่ ไม่ ไม่ ปล่อยพวกเขาไว้ตรงนั้น เพราะตอนนี้พวกเขาไม่มีทางสู้ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า กำลังไปไหน คุณไม่สามารถเคลื่อนย้ายพวกเขาได้ ปล่อยพวกเขาไว้เถอะ เอาไม้กลับไปวางไว้ที่เดิม จนกว่าพวกเขาจะออกไปเอง จนกว่าพวกเขาจะลืมตาดูโลก และพ่อแม่ของพวกเขา จะดูแลพวกเขาได้ดีขึ้น จากนั้นเราจะได้เห็น พวกเขาจะออกไปเอง แล้ว เราค่อยมาทำความสะอาดใต้กองไม้" ต่อมา ขณะที่ฉันนั่งทำงานอยู่ในครัว (ชาว) หนูตัวเล็กสองตัว ก็โผล่ออกมา จากใต้กองไม้ พวกเขาออกมามองฉัน แล้วเอาเท้าหน้าสองข้างมาประกบกัน หางของพวกมันกระดิกเร็วกว่า หมาของฉันเสียอีก พวกเขามองมาที่ฉัน แล้วก็ร้องจิ๊บ ๆ พร้อมกับสะบัดหางเร็วมาก ฉันไม่เคยเห็น (ชาว) หนู กระดิกหางมาก่อนในชีวิตเลย นี่เป็นครั้งแรก ที่ฉันได้เห็นพวกเขา พวกเขากระดิกหาง และพนมมือมองมาที่ฉัน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก โอ้ พระเจ้า พวกเขาน่ารักมากเลย และพวกเขาก็ได้แต่กล่าว "ขอบคุณ" ที่ได้รับชีวิต ที่ทำให้พวกเขา ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจนถึงตอนนี้ และแน่นอน ฉันรู้ว่า พวกเขาอยู่ที่นั่น ดังนั้น ฉันจึงเอาขนมปังไปวางไว้ ใต้ไม้ในครัวให้พวกเขา หลังจากที่พวกเขาลืมตาขึ้นมา พวกมันก็เดินมาหาฉัน พร้อมกับกระดิกหาง และพูดว่า "ขอบพระคุณท่าน" ฉันพูดว่า "ยินดีจ้ะ" ตอนแรก ฉันรู้สึกประหลาดใจ ที่พวกเขาโผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อน จึงถามว่า "คุณมาทำอะไรตรงนั้น คุณไม่ควรอยู่ในครัวของฉัน คุณรู้ใช่ไหม?" แล้วพวกเขาก็จะ เอามือมาประกบกัน แล้วกระดิกหาง ซึ่งทำให้ฉันใจอ่อน ฉันเลยพูดว่า "โอเค ๆ ๆ อยู่ต่อเถอะ" มันซาบซึ้งใจมาก ๆ ซาบซึ้งใจ เพราะความรัก [ของ] พวกเขา คุณสัมผัสได้เลย แม้ว่าคุณจะอยู่ห่าง ไกลออกไปหลายไมล์ คุณก็ยังสัมผัส ได้ถึงความรักของพวกเขา ความรัก และความกตัญญูอย่างแท้จริง ว้าว...น่าทึ่งมาก ที่ตัวเล็ก ๆ เหล่านั้น รับรู้สิ่งต่าง ๆ ได้ลึกซึ้งขนาดนี้ แม้ก่อนที่พวกเขาจะลืมตา พวกเขาก็ดูเหมือนจะ รับรู้ถึงความเมตตา ที่ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ ได้แสดงให้พวกเขาเห็นแล้ว ชาวสัตว์ต่าง ๆ ล้วนมีบางสิ่งที่พิเศษอยู่ภายใน เป็นคุณสมบัติที่เงียบสงบและซื่อสัตย์ ซึ่งสื่อสารอย่างนุ่มนวลกับทุกคน ที่เต็มใจรับฟัง นี่คืออีกหนึ่งเรื่องราว จากโลกของท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ เรื่องราวเกี่ยวกับวิธี ที่ท่านดูแลชาวหนูป่า ที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น มนุษย์ส่วนใหญ่คงไล่พวกเขาออกไป วางกับดัก หรือบ่นเรื่องเศษอาหาร แต่ไม่ใช่ท่าน ท่านเสนอความเมตตาแทน Master: บนภูเขา ฉันมี (ชาว) หนูตัวเล็ก ๆ อยู่ตัวหนึ่ง: วันแรกที่ฉันมา ฉันไม่เห็นเขา แต่ฉันคิดว่า ต้องมี (ชาว) หนู หรืออะไรสักอย่าง อยู่แถวบ้านแน่ ๆ เลยเอา ขนมปังไปวางไว้รอบ ๆ บ้าน แล้ววันรุ่งขึ้น มันก็หายไปหมดเลย (ชาว) นก ก็กินพวกเขาด้วยเช่นกัน แล้ววันรุ่งขึ้น เขาก็มาทักทาย มันโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วก็ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับกระดิกหาง (ชาว) หนู ประเภทไหนกัน ที่กระดิกหาง [ตัวเอง]? และช่วงฤดูหนาวอากาศหนาวมาก ฉันเลยออกไป [และ] ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ให้เขา แล้วฉันก็ใส่กระดาษทิชชู่ลงไปด้วย ฉันไม่รู้ว่า เขาอาศัยอยู่ที่ไหน อ้อ แต่เขาทำระบบน้ำของฉัน พังซะแล้ว เนื่องจากมีถังเก็บน้ำฝนอยู่หลายถัง และถังเหล่านั้นมีหลังคาเป็นผ้าใบ (ชาว) หนู จึงซ่อนตัวอยู่ใต้หลังคาเหล่านั้น หลังจากที่ฉันนำผืนผ้าใบออกไปแล้ว ฉันก็ตระหนักว่า บางที เขาอาจจะเคยอาศัยอยู่ที่นั่น เพราะฉันเห็นหลักฐานบางอย่าง พวกมันทิ้งหลักฐานไว้ทั่วทุกหนแห่ง (ชาว) หนู อย่างไรก็ตาม แล้วฉันก็พูดว่า "โอเค ฉันขอโทษ "โอเค ฉันขอโทษ ฉันเอาบ้านของคุณไปแล้ว ฉันจะสร้างบ้านใหม่ให้คุณ ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ" เพราะถึงแม้เขาจะมีผืนผ้าใบ แต่ถ้ามีน้ำฝน บางส่วนก็จะไหลผ่านผืนผ้าใบนั้นไป แต่เขาชอบที่นั่น อย่างน้อยก็ไม่ลมแรงและไม่เปียกชื้น ปกติแล้วจะไม่เป็นแบบนั้น เว้นแต่ฝนจะตก ฉันเลยซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ให้เขา แล้วก็เอาทิชชู่ใส่ไว้ข้างใน คุณรู้ไหม อย่างเช่นม้วนกระดาษชำระ มันมีรูตรงกลางน่ะ? ฉันเอาส่วนที่แข็งออกไปแล้ว ตอนนี้ เลยนุ่มหมดเลย แบบนี้ ใช่ไหม? กระดาษชำระทั้งม้วน ฉันให้ [มัน] กับเขาไปเลย ฉันใส่ไว้ในถ้วยใบใหญ่ เพื่อปิดคลุมไว้ไม่ให้เปียก แล้วก็เอาไปไว้ในบ้าน และฉันได้นำขนมปังและผลไม้ ไปวางไว้ข้างนอกด้วย ฉันคิดว่า เขาคงไม่มีวันรู้ว่า มันคืออะไร แต่ฉันก็เขียน มันลงไปว่า "บ้านของ (ชาว) หนู" บ้านของ (ชาว) หนู ฉันเลยพูดว่า "ฉันหวังว่า คุณจะอ่านภาษาอังกฤษได้นะ" ฉันไม่เห็นเขาที่ไหนเลย ฉันเพิ่งคุยกับเขาข้างในนั้นเอง เช้าวันต่อมา ฉันออกมาดู [และ] ขนมปังหายไปหมดแล้ว และ หลักฐานทั้งหมดก็ยังอยู่เหมือนเดิม ชาวสัตว์พวกนี้ น่ารักจัง น่ารักมากเลย ฉันสามารถรักพวกเขาได้ตลอดไป ฉันรักพวกเขามาก ๆ พวกเขาไม่พูดอะไรเลย แต่เมื่อพวกเขารักคุณ พวกเขาหมายความอย่างนั้นจริง ๆ ต่อไปนี้ เราจะมาฟัง เรื่องราวของไซไซ ชาวหงส์ป่ากัน หากคุณเคยอ่านหนังสือ "สัตว์ป่าอันสูงส่ง" ที่เขียนโดยท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ คุณอาจรู้จักเขาแล้ว สวยงามไหม? แน่นอน สง่างาม? แน่นอนอยู่แล้ว แต่จงอย่าให้ความสง่างามของเขา หลอกคุณ เพราะไซไซก็ดุร้ายไม่แพ้กัน เมื่อถึงเวลา ต้องปกป้องครอบครัว และคนที่เขารัก Master: ไซไซทำให้ฉันตกใจหลายครั้งเลย (จริงหรือครับ ท่านอาจารย์?) แน่นอน เพราะพวกเขามีลูกด้วยกัน (ครับ) ตอนนั้นพวกมันมีไข่ พ่อแม่ก็เลยคอยปกป้องไข่เหล่านั้น แต่เขาไม่เคยกัดฉันนะ ไม่เคยเลย เขาแค่ทำตัวเป็น คนแข็งแกร่งแบบ "ระวังตัวไว้เพื่อน ระวังตัวไว้" แต่ก็ ไม่เคยกัด ฉันเข้าไปใกล้มาก แม้กระทั่งตอนที่พวกเขามีลูกแล้ว ฉันอยู่ใกล้ ๆ แค่นี้ พวกเขาก็ไม่ทำอะไรเลย (น่ารัก ใช่ไหม) มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่ฉันพยายามดึงไม้ ที่เสียบไว้ในตัวตัวเมียออก เธอก็เรียกเขา แล้วเขาก็บินกลับมา พร้อมขนฟูฟ่อง แล้วพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น?" ฉันก็บอกว่า "เปล่า ไม่ ฉันแค่ต้องการช่วย เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ฉันแค่ต้องการช่วย" และทันใดนั้น เขาก็สงบลง แล้วเขาก็ไปที่น้ำ กลับไปเฝ้ายามอีกครั้ง เขาไม่ได้อยู่ เพื่อข่มขู่ฉันอีกต่อไปแล้ว แค่สองวินาทีเท่านั้น สัญชาตญาณในการปกป้อง ของไซไซนั้น แผ่ขยายไปไกลกว่า แค่ครอบครัวของเขาเอง นอกจากนี้ เขายังคอยดูแล ผู้ที่อ่อนแอและเปราะบางกว่าด้วย Master: ฉันบอกแล้วไงว่า มันเป็นเรื่องจริง อย่างเช่น ครั้งหนึ่ง ฉันเคยเห็นแม่ (ชาว) เป็ด ที่หวงลูกเป็ดมาก ๆ แล้วก็คอยรังแก นกเป็ดน้ำตัวอื่นด้วย ฉันรู้สึกตกใจ และวิตกกังวลมาก ๆ และไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย ฉันเลยคุยกับไซไซ แล้วบอกว่า "ดูสิ เห็นไหม? คุณเห็นไหมว่า เธอทำอะไร? นั่นแย่มากเลยใช่ไหม? เธอทำแบบนั้นได้อย่างไร? แล้วทันใดนั้น เขาก็พองตัว บินไปหาเป็ดตัวนั้น แล้วก็บินวนรอบ ๆ เหมือนจะดุเธอ แต่เขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย เขาแค่กำลังตำหนิเธออยู่น่ะสิ แล้วเขาก็บินกลับมาหาฉัน ข้าง ๆ ฉันด้วยท่าทางมาดแมน เรื่องของบอดี้การ์ดน่ะ เขาน่ารักมาก น่ารักสุด ๆ เขาเข้าใจทุกอย่าง ฉันไม่ได้พูดภาษาฝรั่งเศสกับเขา เขาอยู่ที่ฝรั่งเศส ส่วนฉันพูดภาษาอังกฤษ เขาเข้าใจทุกอย่างในทันที และในเวลากลางคืน ขณะที่ฉันไปตั้งแคมป์อยู่ที่นั่น... มันไม่ใช่การตั้งแคมป์จริง ๆ หรอก ในตอนแรก มันก็แค่หลังคาที่คลุมหัวฉันเท่านั้น แล้วต่อมาอากาศก็หนาวมาก ฉันไม่เชื่อเลย ช่วงกลางวันอากาศดี แดดสดใส เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ แต่ [มัน] ก็สวยงามและมีแดดจ้า ฉันคิดว่า ฉันน่าจะทนได้ ถ้ามีถุงนอน โอ้โห หนาวมาก หนาวสุด ๆ แต่เขาไม่เคยขึ้นจากน้ำเลย ยกเว้นบางครั้ง ที่เขาจะแวะเวียนไปดูครอบครัวบ้าง ฉันไม่รู้ว่า เขาทนอยู่ได้อย่างไร แต่เขามักจะมาที่เต็นท์ของฉันเสมอ แม้กระทั่งตอนกลางคืน เมื่อเขาหิว เขาก็ยังมา ฉันแน่ใจว่า เขาหิวตลอดทั้งคืน หรือบางทีขนมปังอาจจะ สะดวกและอร่อยเกินไปก็ได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกครั้งที่เขามา ตลอดทั้งคืน แล้วฉันก็จะรู้สึกว่า เขามาแล้ว ฉันรู้ [ถึง] แม้ว่า แม้ว่าเขาจะไม่พูดอะไรก็ตาม (ชาว) หงส์ใบ้ ไม่พูดอะไรเลย แต่ฉันรู้ว่า เขามา และฉันก็ตื่นขึ้นมา แล้วให้เขากินอาหาร ต่อมา ฉันเหนื่อยเกินไปแล้ว ฉันบอกว่า .ฉันเอามาวางไว้ตรงนี้ทั้งหมดเลย คุณกินมันทีละน้อย อย่ากินหมดทีเดียวนะ เดี๋ยวปวดท้อง เข้าใจไหม?” เขาก็เข้าใจ เขาจะมาหยิบไปทีละหนึ่ง หรือสองชิ้นเท่านั้น พวกเขาสวยงามมาก ฉันสามารถพูดคุย เกี่ยวกับ (ชาว) สัตว์ได้ไม่รู้จบเลย จากโลกของชาวสัตว์ เราหวังว่า มนุษย์จะมองเห็น ตัวตนที่แท้จริงของเรา เรารู้สึกทั้งความรักและความเจ็บปวด เราฝัน เรากลัว และเราก็หวัง เช่นเดียวกับคุณ" ดังนั้น โปรด...รักเรา ปกป้องเรา และ เลือกวิถีชีวิตที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ไม่ทำร้ายใครเลย เมื่อคุณเลือกใช้ชีวิตแบบวีแกน คุณกำลังเลือกความเมตตา ต่อสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ตั้งแต่หนูตัวเล็กที่สุดไปจนถึง สิ่งมีชีวิตที่สูงที่สุดและสง่างามที่สุด ที่เดินอยู่บนโลกใบนี้
